Global home iconMiTek Global Home

Historia

Początek technologii to rok 1952, gdy Caroll Sandford z Florydy wynalazł pierwsze metalowe płytki łącznikowe do wiązarów. Stawały się ona szybko popularne w USA, zwłaszcza w regionie huraganów, dzięki wyższej odporności konstrukcji wiązarowej od tradycyjnych więźb dachowych na niszczycielską siłę wiatru. W roku 1955 J. Calvin Jureit, konstruktor z Miami opracował płytkę kolczastą Gang-Nail, pierwszą, która nie potrzebowała dodatkowego gwoździowania do łączenia drewna. W 1960 roku powstaje Truss Plate Institute, pierwsza instytucja zajmująca się ustalaniem standardów i uzyskiwaniem aprobat na nowego typu łaczniki. W 1972 roku Dr Stanley K. Suddarth z Purdue University zapoczął tworzenie programów komputerowych do projektowania wiązarów. W Polsce pionierską pracę nad nowym rodzajem łącznika do konstrukcji drewnianych podjęto w Politechnice Łódzkiej. W 1981 roku na Konferencji Naukowej Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN i Komitetu Nauki PZITB w Krynicy dr Jan Jeruzal wraz z zespołem przedstawili wyniki swoich badań w tym zakresie (Jeruzal J., Kozłowska J., Malinowski Cz., Peła R.,: Badania płytek kolczastych dwustronnych - nowego typu łącznika w konstrukcjach drewnianych. XXVII Konferencja Krynica 1981). Na łódzkiej uczelni opracowano wówczas polskie płytki kolczaste. Uzyskały one atest Instytutu Techniki Budowlanej. Niestety ówczesna sytuacja ekonomiczna nie skłaniała gospodarki do podejmowania innowacji i zagadnienie nowego typu łączników nie było już później kontynuowane.

W Europie nowa technologia w produkcji konstrukcji przyjęła się w latach sześćdziesiątych najpierw w Szwajcarii, Norwegii, Belgii. Rosła liczba producentów wiązarów i w 1976 powstały pierwsze europejskie zakłady płytek kolczastych (do tej pory importowanych z USA). System zdobywał sobie coraz większą popularność w budownictwie np. w Szwecji w 1970r. w tej technologii wykonano zaledwie 1% więźb, w 1980 - już 40% a obecnie 99%. Dla zobrazowania popularności technologii warto podać, że np. w 5-milionowej Danii produkuje się rocznie ok. 350.000 wiązarów, zużywając przy tym 2000 ton płytek. Poza Europą i Ameryką Północną, konstrukcje wykorzystujące płytki kolczaste są stosowane powszechnie w regionie Afryki południowej, w Azji Płd.-Wschodniej, Ameryce Południowej i Australii.

Charakterystyka płytki kolczastej jako łącznika

Podstawową zaletą kolczastych płytek łącznikowych jest ich zdolność łączenia elementów tarcicy w jedną płaszczyznę, gwarantując przy tym dużą siłę połączeń o niezmiennej i przewidywalnej wytrzymałości. W przeciwieństwie do stali, betonu i tworzyw sztucznych, łączenie elementów tarcicy w celu uzyskania ekonomicznych połączeń o dużej sile zawsze było problemem. Tarcica jako materiał konstrukcyjny ma znakomitą relację wytrzymałości do wagi. Jest łatwa do stosowania na placu budowy. Jednakże konstrukcje z tarcicy często nie mogły osiągnąć pełni możliwości jaki daje materiał z powodu relatywnie słabych połączeń. Płytki łącznikowe MiTek działają w specyficzny sposób, równomiernie przejmując obciążenie z jednego elementu i przenosząc je poprzez łącznik na stykający się z nim drugi element. Ponieważ poprzez łączniki MiTek unika się koncentracji naprężeń, często występujących przy połączeniach gwoździowych i klejonych, w wielu przypadkach jest możliwe uzyskanie połączeń tak mocnych jak sama tarcica. W ten sposób, na projekt większy wpływ ma wytrzymałość samego materiału konstrukcyjnego - tarcicy, niż minimalnych jego odcinków odpowiednich do połączeń. Inną zaletą wynikająca ze sposobu działania płytek łącznikowych MiTek to fakt, że z uwagi na przenoszenie obciążenia przez wiele zintegrowanych kolców, na wytrzymałość nie wpływają w niekorzystny sposób małe miejscowe wady drewna.